Tweet Gun jezelf
Categorie: Persoonlijke effectiviteit Door: Pim Posdijk -- 25 mei 2012 - 10:06
Heb jij dat ook wel eens? Dat je ergens van droomt, iets wil alleen maar voor jezelf. Waar je diep van binnen van weet dat het goed voor je is, dat het klopt wat je wilt doen? Maar dat je allerlei gedachten krijgt die je tegenwerken, je van je droom, je doel afhouden?
Ik wel. Vaak ook.
Zo heb ik al enige tijd de wens, de droom zo je wilt, om de 100-cols tocht te gaan fietsen. In mijn eentje. De zwaarste fietstocht ter wereld, ruim 4000 kilometer lang, over 100 cols en 100 cotes met in totaal 66.000 hoogtemeters, dwars door Frankrijk. In gedachten zie ik mezelf de heuvels en bergen bedwingen, dansend op mijn fiets. Geen last van de bepakking, mijn conditie is super, het zonnetje schijnt, de natuur om mij heen is prachtig. Ik ben alleen met mijn fiets, de cadans, mijn eigen gedachten. Geweldig voel ik me.
Die droom, die wens is mooi, het liefst zou ik morgen vertrekken. Maar, tot nu, ben ik er nooit aan begonnen. 
Wat hield me dan tegen? Het is immers een mooie droom, ik doe er niemand kwaad mee, het is ongetwijfeld goed voor me om een time-out van 7 weken te nemen, even te "resetten". Om er vervolgens weer vol tegen aan te kunnen gaan.
Allerlei gedachten: "je hebt verantwoordelijkheid, je moet zorgen dat je aan het werk blijft, je kan niet gemist worden zo lang (door je vriendin, je kinderen, je vrienden en collega's, de band), wat zou 'hij of zij' er van vinden, zo lang alleen, kan je dat wel?" Dat hield me tegen.
Het gekke van die gedachten is dat ze, hoewel logisch, je afhouden waar het eigenlijk om draait. Gun je jezelf te doen wat je het liefst wilt? Of niet?
Ik heb besloten te gaan. Te gaan voor mijn droom die tocht te fietsen. Omdat ik me realiseerde dat als, willekeurig wie, me zou vragen: "moet ik het doen" ik zonder aarzelen gezegd zou hebben: "natuurlijk, moet je doen, het is goed voor je!"
En waarom zou ik dat dan niet tegen mezelf zeggen?
Ken je die reclame van Renault? De man die door de verkoper bevraagd wordt over waar hij de auto voor nodig heeft of wil gaan gebruiken en hij steeds moet antwoorden: "nee". Op de vraag van de verkoper of hij deze auto wel echt nodig heeft is zijn antwoord: "Non, mais je veux..." Hij gunt het zichzelf.
Dus: ik ga. Zeven weken, 4000 km, zwoegen, zweten, genieten, mezelf tegenkomen. Parce que je veux... Ik gun het mezelf!
Wat gun jij jezelf? Waar droom jij van en wat houdt je nog tegen? Ik ben benieuwd! Deel het hieronder en ik verloot het boek "Durf" van Seth Godin onder de deelnemers!
Reacties
Het is dat ik de conditie niet heb, anders was ik misschien wel met je meegegaan. Haha! Maar ik zal je niet lastig vallen. Mijn droom is nog wat kleiner. Ik zou het Pieterpad wel willen lopen. Met de honden. En mijn lief die de bagage vervoert en 's middags voor een heerlijke picknick zorgt. Niet dat ik haar er niet bij wil hebben, maar ik weet niet of ze het fysiek aan kan. En dan 's avonds op een camping of in een B&B. Ik heb al eens gedacht om dat in weekenden te doen. Maar misschien kom je wat meer los van de dagelijkse sleur als je het aaneengesloten doet. Maar voordat ik aan zoiets begin heb ik nog een droom: 15 kg afvallen. het lukt me nog niet om die knop om te zetten. Ik gun mijzelf het gesnaai. Maar ik gun mijzelf ook minder gewicht.... Dat is nogal een spagaat. Misschien is dit te combineren: afvallen, onder het wandelen...
Dat klinkt inderdaad als een spagaat, Marjo. Aan de ene kant gun je jezelf minder gewicht, aan de andere kant het genot van een lekker hapje tussendoor. De vraag is hoe je je voelt als je "snaait". Levert dat echt genoegen op of voel je je toch elke keer weer een beetje schuldig omdat je weet dat dit niet goed is voor je gewicht? En wat houdt je tegen om het Pieterpad echt te gaan lopen? Tijdgebrek? Andere verplichtingen? Misschien wordt het tijd dat je jezelf dit écht gaat gunnen?
Gaaf Pim! Wanneer ga je weg?
De planning is om in de laatste week van juni te vertrekken, Diederik. Vanuit Saverne dan 7 weken fietsen, ik denk dat 100 km per dag haalbaar moet zijn. Meer zou op zich kunnen, maar ga inclusief bepakking (tent, kleding enz.) dus daar moet ik wel rekening mee houden...
Pim, je hebt me uitgedaagd na te denken over wat ik mijzelf gun. Grappig, die vraag stel ik ook heel vaak aan anderen / coachees. En die vinden dat altijd een moeilijke vraag.
Ik ben gelukkig ook een mens, dus ook ik vind dit lastig. Het is niet moeilijk om in allerlei clichés te vervallen als 'een lang en gelukkig leven'. Maar waar het echt om gaat, is veel moeilijker om te benoemen. Zoals je in je blog als schrijft, er zijn ook altijd heel veel redenen om jezelf iets niet te gunnen, om lekkere smoezen te verzinnen.
Deze zomer gaan wij naar Noorwegen op vakantie en ik zal, als ik ergens op een mooi plekje op een fjord zit te genieten van het uitzicht, mijzelf deze vraag nog eens stellen. Kijken of ik er achter kom wat ik mijzelf gun.
En tot die tijd gun ik mijzelf 'gewone' kleine dingen, zoals lekker eten en drinken, gezond en gelukkig zijn met mijn man en kinderen. Mijn tijd komt zeker nog en dan laat ik je weten wat ik mijzelf gun.
Hartelijke groet, Marieke